Σοκ και αποτροπιασμό προκαλεί η είδηση για ένα ανήλικο κορίτσι στον Μυλοπόταμο…
Καταδικαστική ήταν η απόφαση του Αυτόφωρου Πλημμελειοδικείου Ρεθύμνου για τον ηλικιωμένο που «χάιδευε» κοριτσάκι. Το δικαστήριο επέβαλε ποινή φυλάκισης 8 μηνών με αναστολή στον 85χρονο άνδρα ο οποίος κατηγορήθηκε για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκου.
Η υπόθεση ήρθε στο φως μετά από καταγγελία που έγινε στην αστυνομία από τους γονείς του 13χρονου κοριτσιού στον Μυλοπόταμο. Σύμφωνα με την καταγγελία που έκαναν οι γονείς, ο 85χρονος άνδρας – ο οποίος ήταν υπεράνω πάσης υποψίας στην περιοχή – είχε επισκεφτεί το σπίτι της οικογένειας του κοριτσιού και άρχισε να την χαϊδεύει στο στήθος.
Το κοριτσάκι τρόμαξε και φώναξε τον πατέρα της ο οποίος και είδε μπροστά του την σκηνή. Οι αρχές λειτούργησαν άμεσα και συνέλαβαν τον 85χρονο ο οποίος βρέθηκε αντιμέτωπος με την δικαιοσύνη.
Τη στιγμή που η δικαιοσύνη αποφάσισε την προφυλάκιση του κατηγορούμενου για παιδεραστία, Φίλιππου Λεβέντου, δύο ψυχίατροι, ο Γιάννης Κούρος, διευθυντής της Εταιρείας Ψυχοκοινωνικής Έρευνας και Παρέμβασης και ο ψυχίατρος – νευρολόγος, Μανώλης Μυλωνάκης, μιλούν στο news.gr, σκιαγραφώντας το προφίλ ενός παιδόφιλου, αλλά και ενός παιδεραστή.
Η διαφορά μεταξύ παιδόφιλου και παιδεραστή, όπως επισημαίνουν οι δύο ψυχίατροι είναι ότι ο πρώτος έχει τη διάθεση ενώ ο δεύτερος την εκδηλώνει.
Αυτό που επισημαίνει αρχικά ο κύριος Κούρος είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο να εντοπίσει κανείς αυτού του είδους τις συμπεριφορές, καθώς οι άνθρωποι με ψυχολογικές διαταραχές και ερωτική διάθεση προς τα παιδιά, ελάχιστα διαφέρουν από έναν φυσιολογικό άνθρωπο.
Κύριε Κούρο πόσο λεπτά είναι τα όρια μεταξύ παιδόφιλου και παιδεραστή;
Όπως είχε αναφέρει ο Φρόιντ, η ψυχανωμαλία είναι το δραστικό ανάποδο της νεύρωσης. Πρόκειται για άτομα, τα οποία πραγματοποιούν σκέψεις που μπορεί να έχει και ένας φυσιολογικός άνθρωπος και ιδιαίτερα ένας υπερβολικά νευρωσικός, αφού όλοι είμαστε λίγο νευρωσικοί (συναισθηματικοί) άνθρωποι. Ο παιδόφιλος όμως διαφέρει στο γεγονός πως ότι σκεφτεί ως σημαντικό γεγονός και ειδικά στον τομέα των σεξουαλικών διαστροφών, προσπαθεί να το πραγματοποιήσει.
Τι εννοείτε λέγοντας ότι μπορεί να πραγματοποιεί σκέψεις ανάλογες με αυτές ενός φυσιολογικού ανθρώπου;
Αυτό είναι το δύσκολο με τους ψυχανώμαλους, όπως οι παιδόφιλοι και οι παιδεραστές. Έχουν το προφίλ ενός φυσιολογικού ανθρώπου και μίας φυσιολογικής ψυχολογίας με λάθος προτεραιότητες και εμμονές.
Γι’ αυτό και ακούμε αρκετά συχνά ανθρώπους του περιβάλλοντός τους να λένε ότι «ήταν το καλύτερο παιδί, είχε τη δουλειά του κλπ»;
Ακριβώς. Επομένως, κανένας φυσιολογικός άνθρωπος που μπορεί να έχει κάνει και παρέα μαζί τους – αν δεν διαθέτει ειδικές γνώσεις – δεν μπορεί να αποκωδικοποιήσει ότι υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτό τον άνθρωπο.
Δεν είναι ιδιαίτερα εύκολο. Ιδιαίτερα σε κλειστές κοινωνίες ή επαρχιακές πόλεις. Πολλοί είναι αυτοί, οι οποίοι δεν τολμούν να καταγγείλουν τέτοια περιστατικά. Το προτιμότερο για όλους είναι να μπορέσουν να κάνουν την καταγγελία χωρίς να γίνει γνωστή η ταυτότητά τους.
Σε αυτή την περίπτωση ισχύει αυτό που ισχύει και για τον βιασμό. Κάθε φορά που μιλάει κάποιος γι’ αυτόν είναι ένας νέος βιασμός. Μία αναζωπύρωση του τραυματικού γεγονότος.
Είναι καλύτερο να το απομυθοποιήσουν και οι γονείς και το παιδί, πραγματοποιώντας επισκέψεις σε έναν ειδικό και να ξεκαθαρίσουν ότι δεν ήταν κάτι περισσότερο από έναν ανώμαλο, ο οποίος ήθελε να ικανοποιήσει τις ανώμαλες διαθέσεις του.
Θα πρέπει να λαμβάνουμε υπόψη ότι εάν το παιδάκι αρχίσει να μιλάει σε ανακριτές και κοινωνικούς λειτουργούς, η διαδικασία διαιωνίζεται, ισχυροποιώντας το ψυχικό του τραύμα. Είναι διαφορετικό να μιλάω με έναν ψυχολόγο, ο οποίος μπορεί να με οδηγήσει στην κάθαρση και άλλο το να μιλάω με κάποιον ο οποίος εκτός από ανθρώπινη περιέργεια έχει και ένα παρεξηγημένο καθήκον να βρει την αλήθεια, πολλές φορές ασκώντας έντονη πίεση σε αυτόν που έχουν απέναντί του, χωρίς να αντιλαμβάνεται ακριβώς τις επιπτώσεις τις συμπεριφοράς του.
Τα παιδιά καταλαβαίνουν αυτό που γίνεται;
Και βέβαια. Καταλαβαίνουν ότι πρόκειται για έναν «ηλίθιο», ο οποίος προσπάθησε να εκδηλώσει πάνω τους τις επιθυμίες του. Σε περίπτωση που αντέδρασαν και δεν του έδωσαν την ευκαιρία, το απομονώνουν στο μυαλό τους ως ένα κακό συμβάν. Είναι πολλές οι περιπτώσεις συνεδριών με παιδιά, τα οποία αλλάζουν κουβέντα και θέλουν να στρέψουν την κουβέντα είτε στο μπαλέτο είτε στο ποδόσφαιρο. Αυτό βέβαια ισχύει μόνο στις περιπτώσεις που δεν έχουν υποστεί βιασμό.
Σε περιπτώσεις βιασμών τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Πρόκειται για την εισβολή κάποιου στο εσωτερικό του ανθρωπίνου σώματος. Πρόκειται όχι μόνο για παραβίαση του προσωπικού χώρου και της αυτονομίας του ατόμου, αλλά και του σώματός του και είναι ουσιαστικά η χειρότερη μορφή ταπείνωσης που μπορεί να υποστεί κανείς.
Τα παιδιά βεβαίως διαθέτουν νοημοσύνη και καταλαβαίνουν πλήρως τι έχει συμβεί, νιώθοντας τον εξευτελισμό της προσωπικότητάς τους. Είναι κάτι που χρειάζεται έντονη ψυχολογική στήριξη, ώστε να μπορούν πιο εύκολα να εντοπίσουν και πάλι τη φυσιολογική ροή της ζωής τους. Ενδεχομένως μέσα από αθλητικές ή καλλιτεχνικές δραστηριότητες.
